In oktober en november van 2016 fotografeert Lisanne Roossien haar broer Alexander Roossien in zijn voorbereidingen als vertegenwoordiger van Nederland op het Wereld Kampioenschap Pencak Silat (Indonesische vechtsport) op Bali. Het WK is de tweede week van december, maar pas in augustus 2016 krijgt Alexander te horen dat hij deel mag uitmaken van Team NL. Hij is de meest geschikte mannelijke kandidaat voor het solo onderdeel Tunggal. De familie is door dolle heen en bekijkt direct vliegtickets naar Bali. Alexander bepaalt een voorbereidingsstrategie.

Ondanks dat hij sinds zijn 13de de kunstvorm Seni Budaya (onderdeel van Pencak Silat), beoefent, is er werk aan de winkel. Sinds de start van zijn eigen bedrijf en verhuizing ligt de sport op een laag pitje. Trainen met zijn coach, vereniging en Team NL is lastig; iedereen woont op zo’n twee uur rijden. Maar zijn performance vergt oefening, kracht en uithoudingsvermogen. Sponsoring is minimaal via de verkoop van t-shirts, dus minder werken is ook geen optie. Hij besluit in de avonden en weekenden te trainen. Zijn trainingsruimte in huis wordt uitgebreid, hij oefent alleen in het bos en zoekt zijn team op wanneer hij kan. Een maand voor het WK oefent hij voor publiek met een demo op de nationale competitie. Zou het genoeg voor hem zijn om na het WK met tevredenheid terug te kijken?